La Belle Lucie gratis online spelen
La Belle Lucie, Frans voor 'de mooie Lucie', is een van de echte klassiekers onder de patiences. De kaarten worden uitgelegd in achttien kleine waaiers, zeventien van drie kaarten en één met de enige kaart die overblijft. Alles ligt open, en toch is La Belle Lucie allesbehalve makkelijk, want kaarten verhuizen alleen één voor één en je bouwt strikt binnen dezelfde kleur. Bijzonder zijn de nieuwe starts: midden in een spel mag je alle kaarten die nog in de opstelling liggen bijeenrapen, schudden en opnieuw uitdelen, volgens de oorspronkelijke regels twee keer en op de makkelijkere niveaus hier vaker.
Het spel heeft zijn wortels in Frankrijk, en de eerste Engelse beschrijving kwam van Lady Adelaide Cadogan in haar boek met patiencespellen uit de jaren 1870. Geen enkele bron vertelt wie de mooie Lucie was. In het Engels heet het spel ook Lovely Lucy, en nauw verwante versies gaan rond onder namen als Alexander the Great, Midnight Oil of Clover Leaves. Sommige spelregelboeken geven na het laatste schudden nog één extra zet, de merci, waarmee je één begraven kaart naar voren haalt. Die bonus hoort eigenlijk bij een eigen variant en ontbreekt hier met opzet. Wie La Belle Lucie gratis online speelt, krijgt dus de klassieke regels met alleen de schudbeurten als reddingsboei.
Achttien waaiers en nieuwe kansen: de regels van La Belle Lucie in het kort
Alle kaarten zijn zichtbaar, verdeeld over achttien waaiers, die hier verschijnen als korte kolommen in twee rijen van negen. Rechts vormen de vier funderingsstapels een kolom, met daaronder de knop om te schudden. Op elke funderingsstapel bouw je een complete kleur op, te beginnen met de Aas en eindigend met de Heer. Zijn alle vier vol, dan heb je gewonnen.
- Speelbare kaarten: Van elke waaier kun je alleen de voorste kaart pakken die door niets wordt bedekt, en kaarten verschuif je uitsluitend stuk voor stuk.
- Bouwen: Als onderlegger komt voor een kaart alleen haar eigen kleur in aanmerking, precies één rang hoger. De Schoppenzes heeft dus maar één thuis: de Schoppenzeven. Elke kaart komt in het spel slechts eenmaal voor, dus binnen het tableau heeft een kaart hoogstens één bestemming, en een Heer geen enkele.
- Lege waaiers: Is een waaier eenmaal leeggespeeld, dan blijft het gat de rest van de ronde leeg; zelfs een Heer mag er niet in.
- Schudden: Alles wat niet op een funderingsstapel ligt, wordt bijeengeraapt, geschud en opnieuw in waaiers van drie uitgedeeld, en een losse overgebleven kaart vormt een eigen waaier. Dat mag op elk moment dat je zelf kiest, niet alleen als je vastzit: twee keer per spel op Moeilijk, zoals in het origineel, vijf keer op Normaal en acht keer op Gemakkelijk. De balk bovenaan telt hoe vaak je nog mag schudden.
- Funderingsstapels: Op Normaal en Moeilijk blijft wat daar ligt voorgoed liggen. Alleen het niveau Gemakkelijk laat je de bovenste kaart terug in het spel halen.
- Bediening: Een aangetikte kaart zoekt eerst haar funderingsstapel op en daarna haar enige passende plek in het tableau. Is er geen, dan wiebelt ze. Slepen werkt op dezelfde manier. Zodra duidelijk is dat de resterende kaarten zonder hindernis thuiskomen, speelt het spel het slot voor je uit.
De niveaus verschillen dus in twee regels: hoe vaak je mag schudden, en of kaarten terug mogen van de funderingsstapels, wat alleen Gemakkelijk toestaat. Alle andere regels zijn overal gelijk.
Strategieën voor de mooie Lucie:
- Oogst alles voordat je schudt: Bij het opnieuw delen telt alleen wat al op de funderingsstapels ligt. Hoe netjes het tableau er vooraf uitziet, maakt niets uit. Besteed elke ronde dus aan zetten die echt kaarten thuisbrengen, en schud pas als die op zijn.
- Herken Heren als wegversperring: Een Heer kan in het tableau nergens heen. Ligt hij op lage kaarten van zijn eigen kleur, dan zitten die kaarten vast tot de volgende schudbeurt. Zulke waaiers zijn vaak de reden om een nieuwe start te gebruiken.
- Breek nooit zomaar een waaier op: De laatste kaart van een waaier naar een andere waaier verplaatsen levert je niets op. Het gat blijft leeg, en de kaart waarop ze belandt, is nu bedekt.
- Volgorde gaat voor snelheid: Omdat elke kaart maar één plek heeft, hoef je zelden te kiezen waar een kaart heen gaat, maar wel vaak welke kaart eerst gaat. Maak de kaarten vrij die snel naar hun funderingsstapel kunnen, en kijk welke kaart elke zet blootlegt.
- Eenmaal gelegd, blijft ze liggen: Ligt een kaart op haar directe opvolger in de kleur, dan kan ze daar alleen nog weg naar haar funderingsstapel. Denk dus twee keer na of je haar daar echt wilt parkeren.
Waaiers, kleuren en verse kaarten: vijf keuzes voor je volgende potje
Elk van deze spellen pakt een eigenaardigheid van dit spel op en doet er iets anders mee:
- Baker's Dozen: Eveneens een open opstelling zonder aanvoer van nieuwe kaarten, met losse zetten en gaten die leeg blijven. Daar worden de kaarten in dertien kolommen van vier gedeeld, bouw je ongeacht de kleur en wordt er nooit geschud.
- Gaps Solitaire: Ook hier ligt alles open, en twee keer mag je de ongesorteerde rest opnieuw schudden. In plaats van funderingsstapels te vullen, gebruik je vier gaten om de kaarten in vier rijen te sorteren, één per kleur.
- Forty and Eight: Bouwen in dezelfde kleur en losse zetten net als in La Belle Lucie, maar met twee spellen kaarten en een trekstapel die twee keer doorloopt. Een vrije kolom neemt daar elke kaart aan.
- Russian Solitaire: Ook daar heeft elke kaart maar één mogelijke basis: de eerstvolgende hogere rang in haar eigen kleur. In ruil daarvoor mogen hele stapels er verhuizen, ook met een ongeordende lading erbovenop, en liggen er dichte kaarten verborgen onder de open kaarten.
- Freecell: Waarschijnlijk het bekendste spel met een volledig zichtbare opstelling. Met vier vrije cellen zet je losse kaarten even opzij, en je bouwt met rood en zwart om en om.










































